[ nederlandse tekst: zie verder ]
UNE EXPOSITION HORS NORME
Dans l’espace actuel de l’art contemporain, l’exposition
Toute cruauté est-elle bonne à dire ?
se distingue à plus d’un égard.
Il est, en effet, exceptionnel :
* que le point de départ d’une grande exposition collective soit un texte, lequel définit le cadre à l’intérieur duquel les œuvres s’inscrivent (voir les Prolégomènes) ;
* que le propos d’une exposition soit aussi précis et délimité, garantissant une rare unité thématique et, partant, une accessibilité à tout public, même étranger à l’art contemporain ;
* qu’une exposition rassemble autant d’œuvres « improbables » (Remake de l’incendie de L’Innovation, Défilé des 25 finalistes de Miss SDF belge 2010, Entartage de la Belgique entière, Match de boxe linguistique, Tranche de wagon taguée, Pulvérisation du record d’apnée belge, Entrée de tout le Musée royal de l’Afrique centrale dans l’exposition... mais aussi un tatouage, un guillotinage, 2 pétitions, un concert, un cercueil royal…) ;
* que le thème d’une exposition soit tout à la fois plastique, politique, sociétal et actuel ;
* qu’une exposition sur la Belgique ne comporte pas la moindre allusion aux frites ;
* que le thème d’une exposition soulève simultanément deux questions inédites : « comment démoder un pays ? » et « toute cruauté est-elle bonne à dire ? » ;
* qu’une exposition collective réunisse des artistes encore peu connus à côté de plusieurs grands noms de l’art contemporain (Jacques Charlier, Johan Muyle, Emilio Lopez-Menchero, Walter Swennen, Chéri Samba, Christian Carez, Juan d’Oultremont, André Stas, Jacques Lennep, Marie-France & Patricia Martin, Éric Van Hove…) ;
* qu’une exposition collective et thématique rassemble autant d’œuvres spécialement créées pour l’exposition (près de 60 %) ;
* que non seulement les performeurs mais tous les artistes ayant produit une œuvre spécialement pour l’exposition soient rémunérés ;
* qu’une exposition d’art contemporain comprenne autant de films (16), de performances (13) et de pétitions (2);
* qu’une exposition d’art contemporain s’assure la collaboration d’éminentes personnalités extérieures au champ strict de l’art contemporain (six musiciens, trois écrivains, deux politiciens, deux boxeurs, un ouïsseur, une paysagiste, une architecte, un physicien, un gynécologue, un philosophe, un avocat, un conteur, une bijoutière, un entarteur,… et les 25 finalistes de Miss SDF belge 2010) ;
* qu’une exposition se poursuive dans une salle de cinéma : le cinéma Arenberg organise en effet une « Nuit de la cruauté », le 14 mars ;
* qu’une exposition donne lieu à un « rétro-catalogue » ;
* qu’une exposition donne lieu à la constitution d’une nouvelle entreprise : CRUELTY Inc. – Deconstructing national pride all over the world
* que le commissariat de l’exposition soit assuré par un plasticien.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
EEN BUITENGEWONE TENTOONSTELLING
In de huidige dimensie van hedendaagse kunst onderscheidt de tentoonstelling
Moet elke wreedheid wel gezegd? zich in meerdere opzichten.
Het is namelijk uitzonderlijk :
- dat het vertrekpunt van een grote groepstentoonstelling een tekst is, een tekst die het kader bepaalt waarin de werken zich inschrijven (zie de Prolegomena);
- dat de woorden van een tentoonstelling zo nauwkeurig en afgebakend zijn, dat ze een zeldzame thematische eenheid en derhalve een toegankelijkheid voor alle publiek, zelfs leken op gebied van hedendaagse kunst, garanderen;
- dat een tentoonstelling zo veel “onwaarschijnlijke” werken verenigt (remake van de brand in de Innovation, défilé van de 25 finalisten van Miss Dakloos België 2010, taartengooien naar heel België, linguïstische boksmatch, graffiti op een treinwagon, verbrijzeling van het Belgisch record adem inhouden, opname van het volledige Koninklijk Museum van Midden-Afrika in de tentoonstelling,... maar ook een tatoeage, een onthoofding, 2 petities, een concert, een koninklijke doodskist…);
- dat het thema van een tentoonstelling tegelijkertijd beeldend, politiek, maatschappelijk en actueel is;
- dat het thema van een tentoonstelling simultaan twee originele en nooit eerder gehoorde vragen stelt : “hoe een land demoderen? “ en “ moet elke wreedheid wel gezegd ?” ;
- dat een groepstentoonstelling onbekende kunstenaars en enkele grote namen uit de Belgische hedendaagse kunst samenbrengt (Jacques Charlier, Johan Muyle, Emilio Lopez-Menchero, Juan d’Oultremont…);
- dat een groepstentoonstelling en groepsthematiek zo veel werken verzamelt die speciaal voor de gelegenheid werden gecreëerd (bijna 60%);
- dat een tentoonstelling over hedendaagse kunst zo veel performances (13) en films (16) telt;
- dat een hedendaagse kunsttentoonstelling zich verzekert van de medewerking van eminente persoonlijkheden buiten de strikte ruimte van hedendaagse kunst (zes musici, drie schrijvers, twee politici, twee boksers, een tuinarchitect, een architect, een fysicus, een gynaecoloog, een filosoof, een advocaat, een verteller, een luisteraar, een juwelierster, een taartengooier… en de 25 finalistes van Miss Dakloos België 2010);
- dat een tentoonstelling doorgaat in een bioscoop : op 14 maart organiseert bioscoop Arenberg namelijk een “Nacht der wreedheid”;
- dat een tentoonstelling aanleiding geeft tot een “retro-catalogus”;
- dat een tentoonstelling geleid wordt door een beeldend kunstenaar.